ถนนยมจินดา 1

ถนนยมจินดา

ทันทีที่ถนนสายนี้สร้างเสร็จ ศูนย์กลางความเจริญก็ย้ายจากท่าน้ำมาบนถนน  เหล่าอาคารบ้านเรือนยุคเริ่มแรกค่อยๆ เกิดขึันพร้อมกับความรุ่งเรื่องที่ฉายแสงสว่างไสว

ถนนยมจินดา ถนนยมจินดา

จากร้านกาแฟ ป้ากลม ที่อยู่ท้ายถนน  เดินย้อนกลับไปยังต้นถนน ควารู้สีกเหมือนเวลาย้อนกลับ  ผ่านเหล่าอาคารไม้เก่าแก่สองข้างทางที่ฉายเรื่องราวอันรุ่งโรจน์แห่งอดีตให้ได้เห็นกัน  ถนนสายนี้สาร้างขึ้นโดย พระศรีสมุ่ทรโภค (อิ่ม ยมจินดา)  เจ้าเมืองระยองคนสุดท้าย  ทันทีที่ถนนสายนี้สร้างเสร็จ ศูนย์กลางความเจริญก็ย้ายจากท่าน้ำมาบนถนน  เหล่าอาคารบ้านเรือนยุคเริ่มแรกค่อยๆ เกิดขึันพร้อมกับควาทรุ่งเรื่องที่ฉายแสงสว่างไสว

ตึกแห่งแรกที่สร้างขึ้นบนถนนสายนี้คือ ตึกกี่พง หรือ ตึกพ่อสิงห์-แม่กราย ตึกสองชั้นทรางสี่เหลี่ยมซึ่งมีความยาวถึง 12 คูหา  จากถนนยมจินดาไปจนถึงถนนชุมพล  ตึกหลังนี้สร้างขึ้นโดย นายกี่พง แซ่ตั่น ชาวจีนไหหลำ  เมื่อปี พ.ศ.2456 โดยใช้ช่างทั้งชาวจีนและชาวไทย  เป็นสถานที่จำหน่ายพริกไทยและเสื้อผ้าแพรพรรณนำเข้ามาจากประเทศจีน  ต่อมาตกเป็นของนายสิงห์และนางกราย กลิ่นสุนทร ผู้เป็นหลาน  แต่หลังจากนายสิงห์เสียชีวิต  ตึกหลังนี้ก็ถูกทิ้งร้างเป็นเวลานานถึง 17 ปี  กระทั่งปี 2547 จึงได้รับการบูรณะให้งดงามดังเดิม  โดยเฉพาะลวดลายแลุที่ชายคานั้นสวยงามยิ่ง

ถัดไปไม่ไกลเป็น ตึกเถ้าแก่เทียน ตึกหลังนี้มีอายุเก่าแก่เป็นอันดับสอง  สร้างขึ้นในปี พ.ศ.2460 โดยนายเทียน สินธุวณิชย์ หรือ ขุนพานิชชลาสินธุ์ ชาวจีนไหหลำผู้ร่ำรวยจากการเดินเรือขนส่งสินค้าระหว่าง เกาะกง ประเทศกัมพูชา ผ่านระยองสู่กรุงเทพฯ  ต่อมาจึงเปิดร้านชื่อ เซ่งฮั่วเฮง จำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิง ข้าวสาร อุปกรณ์ก่อสร้าง สังฆภัณฑ์ และสินค้าอีกหลากหลาย  จนชาวระยองพากันเรียกว่า เถ้าแก่เทียน  และเพราะเถ้าแก่เทียนมีบ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต  รูปแบบการสร้างตึกจึงเป็นสไตล์ชิโน-โปรตุกีสที่สร้างกันอย่างแพร่หลายทางภาคใต้ของไทยและมาเลเซีย  นั่นคือบริเวณกลางบ้านเปิดโล่งเพื่อให้แสงแดดส่องและหน้าจั่วมีลายปูนปั้นที่สวยงาม

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.